Τέσσερα διηγήματα, τέσσερις αποχρώσεις της ντίκειας αφήγησης.
Ο Χάστεν στέλνεται στο μέλλον για να βρει τι συνέβη και κατέρρευσε ο ανθρώπινος πολιτισμός…
Οι Γήινοι έχουν κερδίσει τον πόλεμο με τους Πρόξιους, αλλά για τον Μιλτ Μπισκλ κάτι δεν πάει καλά…
Ο Ντάγκλας Κουέιλ θέλει με πάθος να πάει στον Άρη. Η μόνη λύση είναι να του εμφυτεύσουν στη μνήμη του την ανάμνηση ενός ταξιδιού…
Όταν κλασικά έργα βιβλιοδετούνται με δέρμα γουμπ, παρουσιάζονται αλλοιώσεις στο περιεχόμενό τους…


Το μόνο σίγουρο ανάμεσα σ’ όλες τις πραγματικότητες του ντίκειου κόσμου είναι ότι η ίδια η πραγματικότητα είναι απόλυτα υποκειμενική. Σύμφωνα με πολλούς κριτικούς, οι αντιφάσεις και οι «ελεύθερες άκρες» που χαρακτηρίζουν την ντίκεια αφήγηση είναι κατά κάποιο τρόπο απόρροια του κεντρικού θέματος, της αστάθειας που χαρακτηρίζει τα διαφορετικά επίπεδα αντίληψης. Ακριβώς αυτή η αστάθεια απεικονίζει μια αλήθεια που δεν εμφανίζεται σε πιο συμβατική επιστημονική φαντασία. Στην πλευρά του αποδέκτη, του αναγνώστη της ε.φ., λειτουργεί ως αντίβαρο το σημαντικό προσόν του Ντικ να χρησιμοποιεί απλούς ανθρώπους μέσα σε απλές (με μια πρώτη ματιά) και ευκολοδιάβαστες ιστορίες. Οι επαναστατικές ιδέες και τεχνικές βρίσκονται σε δεύτερο πλάνο ή ακόμη πιο πέρα και κάνουν τη δουλειά τους ακόμη κι αν ο αναγνώστης δεν το αντιλαμβάνεται — κι αυτό είναι το υπέρτατο επίτευγμα για έναν συγγραφέα.

Αν υπάρχει «Μαύρη Επιστημονική Φαντασία», ο Φίλιπ Κ. Ντικ είναι ο Πιραντέλο της, ο Μπέκετ της και ο Πίντερ της. — Χάρλαν Έλλισον
Το πιο λαμπρό στην Ε.Φ. μυαλό όλων των πλανητών. — Rolling Stone