Δίγλωσση έκδοση (ελληνικά-ισπανικά) του ποιητικού έργου του Περουβιανού συγγραφέα Οκέντο ντε Αμάτ.
Υπό την αιγίδα της κυβέρνησης του Περού στο πλαίσιο των εορτασμών της διακοσιετηρίδας από την ανεξαρτησία του. 

[...] Υπάρχουν σχετικά δύο αξιομνημόνευτες αναφορές. Η μία ανήκει στον Enrique Peña Barrenechea, φίλο και ομήλικο τού ποιητή, ο οποίος μας παραδίδει έναν Oquendo τόσο χλωμό, τόσο λυπημένο, τόσο αδύναμο, που μέχρι και το βάρος ενός λουλουδιού τον νικούσε. Η άλλη, όπως ήδη ανέφερα, είναι αυτή του  Vargas Llosa, που τον οραματίζεται ετοιμοθάνατο, σε μανιώδη έξαψη. Οι δύο εικόνες, αν και αντίθετες, είναι και οι δύο είναι αληθινές ή, έστω, αληθοφανείς. Θα ήταν άραγε εφικτό και θεμιτό να επιχειρήσουμε την σύνθεσή τους; Μου φαίνεται ότι μια θετική απάντηση θα μπορούσε να ισχύσει. 
    Αφήνοντας, βεβαίως, κατά μέρος την βιογραφική παράμετρο, η μεν λεπτότητα τού Oquendo, στα όρια της κατάθλιψης, συνοψίζει επαρκώς την λυρική διάθεση εκ της οποίας εκπορεύεται η ποίησή του· η δε «μανιώδης έξαψή» σύμβολίζει χωρίς αμφιβολία την πρωτοποριακή του έφεση. Ανάμεσα στους δύο πόλους απλώνονται, πύρινη γέφυρα, τα 5 μέτρα ποιήματα.
    Ο αιθέριος Πρωτομάστορας έγινε παρανάλωμα εκείνης της φωτιάς. Ας στοιχηματίσουμε στην διαχρονικότητα της φλόγας.

Από την εισαγωγή του βιβλίου, του ακαδημαϊκού Βίκτωρ Ιβάνοβιτς