Ο θάνατος του Άρη Βελουχιώτη, μ’ όλους τους κανιβαλικούς χορούς γύρω από το κρεμασμένο κεφάλι του, μας φαινόταν αδιανόητος! Δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Αργότερα, όταν έσβησαν οι αμφιβολίες, θρηνήσαμε γοερά το χαμό του χιλιοτραγουδισμένου Άρη. Δεν είμασταν μόνο εμείς, οι τελευταίοι σύντροφοί του που τον θρηνήσαμε. Ήταν και οι χιλιάδες αγωνιστές και σύντροφοί του στο μεγάλο αγώνα της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν οι χιλιάδες καταδιωγμένοι, οι αλυσοδεμένοι στα σκοτεινά κελιά του μεταβαρκιζιανού κράτους, ο απλός λαός. Πεθαίνοντας ο Άρης έγινε πικρό μοιρολόι στα χείλη αμέτρητων μανάδων, έγινε τραγούδι αθάνατο. Σ’ αυτό τον αητό του αγώνα, που μοιράσθηκα μαζί του την τελευταία περιπέτεια της ζωής μου, είναι αφιερωμένο αυτό το βιβλίο. Καταγράφω τα γεγονότα όπως τα ζούσαμε από στιγμή σε στιγμή, μέχρι που το τμήμα μας παγιδεύτηκε στη χαράδρα της Μεσούντας. Ως το αιμάτινο εκείνο σούρουπο του Ιουνίου που αποχαιρετήσαμε τον αρχηγό μας στο μεγάλο του ταξίδι για την ιστορία και το θρύλο. Αντίο καπετάνιε, ψιθυρίσαμε, μόνο αυτό.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]