Ο Β` τόμος της «Ανθολογίας νεοελληνικής δραματουργίας» καλύπτει το χρονικό φάσμα 1821-1922, τον αιώνα δηλαδή ανάμεσα σε δύο ορόσημα της ιστορίας της Ελλάδας που επηρέασαν, όχι αμέσως αλλά συν τω χρόνω, κατά τρόπο ουσιαστικό και το θεατρικό γίγνεσθαι. Η δημιουργία του ελεύθερου ελληνικού βασιλείου και η καθιέρωση της Αθήνας ως πρωτεύουσας δεν εξαφάνισαν αμέσως το θέατρο της Διασποράς, που μόλις στην προεπαναστατική περίοδο, από τις αρχές του 19ου αιώνα, είχε πάρει σάρκα και οστά (με εξαίρεση τα Επτάνησα). Οι πιο δραστήριες θεατρικές δυνάμεις δεν συγκεντρώθηκαν αμέσως σε εκείνη την εύθραυστη κρατική οντότητα, που έβγαινε από τους εθνοαπελευθερωτικούς πόθους των υπόδουλων Ελλήνων και από τις θυσίες των αγωνιστών και του ευρύτερου πληθυσμού, αλλά και από τα παιχνίδια στη σκακιέρα των Μεγάλων Δυνάμεων γύρω από το Ανατολικό Ζήτημα και την προοπτική για το πώς θα μοιραζόταν μελλοντικά η περιουσία του μεγάλου ασθενούς Βοσπόρου. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]