Την επομένη θα `ρχονταν οι Τούρκοι και ποιος ξέρει τι αγριότητες θα έπρατταν! Τα θεριά που για τρία χρόνια είχαν κλειστεί μες στ` άντρα τους, θα φανερώνονταν και θα ικανοποιούσαν τη δίψα τους για αίμα. Τι μέρες φρίκης, μέρες χωρίς ελπίδα! Βαδίζαμε όλοι χωρίς να τολμήσουμε να σηκώσουμε τη ματιά μας, προχωρούσαμε με τα κεφάλια κάτω κι από ώρα σε ώρα, από λεπτό σε λεπτό περιμέναμε τον θάνατο. Είχαμε τη βεβαιότητα ότι αργά ή γρήγορα όλοι θ` αφήναμε την τελευταία μας πνοή σ` εκείνο τον δρόμο του Γολγοθά. Γι` αυτό τον λόγο, μάλιστα, πολλοί αιχμάλωτοι, για να μην υποφέρουν άλλο, ρίχτηκαν οικειοθελώς στην αγκαλιά του θανάτου, ενώ άλλοι καταφεύγοντας στα καπρίτσια της μοίρας, της εμπιστεύτηκαν την εκλογή έτσι, χωρίς βιασύνη. Και τώρα, έχοντας επιζήσει από την τρομερή σφαγή, είχαν την τύχη ν` απελευθερωθούν οριστικά από τον ζυγό της αιχμαλωσίας.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]