Ζώντας μονίμως στο περιθώριο της κοινωνίας, κατατρεγμένοι, κυνηγημένοι, στιγματισμένοι πριν καλά-καλά γεννηθούν με το σημάδι της «διαφοράς». Οι Τσιγγάνοι προσπαθούν να επιβιώσουν και ν` αντέξουν, μέσα σε μια ζωή που μοιάζει περισσότερο με κυνήγι εξοστρακισμού: ο Rom πρέπει, λένε οι «άλλοι», οι πολλοί, ν` απέχει απ` ό,τι συνιστά αναφαίρετο δικαίωμα και κατάκτηση των υπόλοιπων εργαζομένων, των υπόλοιπων ανθρώπων. Χωρίς δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην κουλτούρα, στη δουλειά και στη μόνιμη εγκατάσταση, αποριγμένοι σε άθλια παραγκόσπιτα και καλύβες-χωματερές, σκηνίτες και νομάδες με το στανιό, αποτελούν ανέκαθεν την πληγή κάθε πολιτισμένης -κατά τα άλλα- κοινότητας, στην Ελλάδα και αλλού. Ο συγγραφέας της παρούσας μελέτης, ζώντας από κοντά τη ζωή των Ελλήνων Τσιγγάνων σε όλους τους καταυλισμούς τους και σε κάθε άκρη της χώρας, ερευνά σε βάθος το μείζον ζήτημα της στέρησης κάθε ανθρώπινου δικαιώματος που τους έχει επιβληθεί, προτείνοντας λύσεις για όλα τα θέματα που εξετάζει. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]