Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια αφήγηση προορισμένη για να διαβαστεί - όπως ένα μυθιστόρημα ή ένα παραμύθι. Όταν αφηγούμαστε μια ιστορία χρησιμοποιούμε κάθε λογής φόρμα που νιώθουμε πως μας ταιριάζει (μυθιστόρημα ή διήγημα, παραμύθι ή παραβολή, ποίημα ή θεατρικό έργο, σενάριο ή δοκίμιο - αλλά και επιστολές, μισμαγιές, ειδύλλια, προσευχές, διδαχές, ύμνους και ότι άλλο). Έτσι, λοιπόν, στους Καρχαρίες χρησιμοποίησα τη φόρμα του θεατρικού έργου, καθώς μέσα σε αυτήν σκέφτηκα (: συνέλαβα) την ιστορία: ένας αφηγητής (: ένα κοινό;) βλέπει μια παράσταση (ή κάτι-που-γίνεται, τέλος πάντων) μέσα στο σκοτάδι.
Δεν γνωρίζω αν η αφήγηση αυτή μπορεί να παρουσιαστεί στο θέατρο, αν έχει αυτό που ονομάζουμε `θεατρικότητα`. Οποιοσδήποτε θελήσει να τη μεταφέρει στη σκηνή, μπορεί να το επιχειρήσει χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Εξάλλου, και αυτό το βιβλίο μου είναι ελεύθερο από κάθε μορφής `πνευματικό δικαίωμα` και μπορεί να αναπαραχθεί (ή και να αναπαρασταθεί) εν όλω ή εν μέρει δίχως οποιαδήποτε άδεια.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]