Στην ιστορική διαδρομή του ελληνικού έθνους ενδιαφέρον προκαλεί η παρουσία των Αρκάδων, που διέγραψαν μια πορεία με συνεχείς αγώνες επιβίωσης και ακατάβλητη πίστη στις αρχές τους. Η ιστορική τους εικόνα χαρακτηρίζεται από γενναιότητα, πολεμική αρετή και καρτερία στις κακουχίες της ζωής, ενώ η στρατιωτική τους ισχύς ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι Σπαρτιάτες, παρά το συνεχή επεκτατισμό και την πολεμική τους ετοιμότητα, δεν μπόρεσαν να τους καταλάβουν ή να τους εκτοπίσουν από τη χώρα τους. Πάντα οι Αρκάδες αποτελούσαν μια υπολογίσιμη δύναμη στην κεντρική Πελοπόννησο και το καταφύγιο των διωκομένων Μεσσηνίων και των ειλώτων. Όμως παρά τη στρατιωτική τους ικανότητα δεν μπόρεσαν να προωθήσουν την κυριαρχία τους πέρα από τα όρια της χώρας τους, γιατί η δύναμή τους ήταν διχασμένη, λόγω του διαρκούς ανταγωνισμού μεταξύ των δύο ισχυροτέρων αρκαδικών πόλεων, της Τεγέας και της Μαντινείας. Στην Πελοπόννησο επεκράτησαν ουσιαστικά το 2ο αι. π. Χ., με την κυριαρχία της Αχαϊκής Συμπολιτείας, υπό την ηγεσία του μεγάλου ηγέτη Φιλοποίμενα του Μεγαλοπολίτη. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]