Τα τρέχοντα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έχουν και θα έχουν την κεντρική θέση τους. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό, οι διεργασίες που γίνονται στα Βαλκάνια και, πιο μακροπρόθεσμα, η αβέβαιη ακόμα πορεία της Ενωμένης Ευρώπης είναι φυσικό - και απαραίτητο - να βρίσκονται πάντα στο επίκεντρο της προσοχής μας. Αυτό όμως δεν εμποδίζει κάποιον που, όπως εγώ, δεν έχει ενεργό μέρος και υπεύθυνο λόγο στις τρέχουσες εξελίξεις να προσπαθεί πότε - πότε να δει τα πράγματα και από μια πιο μακρινή σκοπιά. Όχι μόνο τα πρόσφατα δρώμενα ή όσα στο άμεσο μέλλον πρόκειται ή ενδέχεται να συμβούν, αλλά και εκείνα που στο σύνολό τους από παλιά μέχρι σήμερα αποτελούν μόνιμα στοιχεία της διεθνούς ζωής, ανεξάρτητα από τόπο και χρόνο. (...) Στις σελίδες που ακολουθούν, οι «Αποχρώσεις» στοχεύουν να εξετάσουν σε πόσα σημαντικά πεδία της συνύπαρξης των λαών και των κρατών παίζουν ρόλο οι λεπτές διακρίσεις και χρωματισμοί των πραγμάτων και των εννοιών, σε αντίθεση με την τάση για γενίκευση και υπεραπλούστευση που συχνά διακρίνει τη σκέψη εκείνων που ασχολούνται με τα διεθνή πράγματα με συνέπειες συχνά αρνητικές.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]