Πεζογράφος μεγάλος και ποιητής πρωτοπόρος ο Παπαδιαμάντης. Αυτά δεν αμφισβητούνται. Πέρα όμως από αυτά και πέρα από τα θρησκευτικά και τα εκκλησιαστικά, τίποτε άλλο δεν διήγειρε το τάλαντό του; Η ζωή και οι σχέσεις των ανθρώπων δεν ερέθισαν ποτέ την έμπνευσή του; Το μπακαλικάκι του Καχριμάνη και το εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου είναι τα κέντρα του βίου του; Οι άνθρωποι, τα. . . πρότυπα αυτού του πλήθους, που τόσο άνετα διακινεί μέσα στις σελίδες του, η ζωή τους και οι σχέσεις τους τον αφήνουν αδιάφορο; Η ιστορία μας, τα χαρακτηριστικά μας ως λαού, η ποιότητα της δημόσιας διοικήσεώς μας, όπως την ονομάζουμε σήμερα και τα διαχρονικά της γνωρίσματα δεν υπέπεσαν στην αντίληψή του; Οι σχέσεις και οι σκέψεις των νέων ανθρώπων τον άφησαν αδιάφορο; Τα νεοελληνικά μας χαρακτηριστικά, αυτές οι ανεξίτηλες σφραγίδες της γνησιότητάς μας, δεν τον εξαγρίωσαν ποτέ; (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]