Η αλματώδης ανάπτυξη μιας τεχνολογίας αιχμής για τη διαχείριση του φαινομένου της ζωής σε πολλά επίπεδα, ήταν επόμενο να επηρεάσει το δίκαιο.
Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς η εντατική παραγωγή ειδικών κανόνων (διεθνών, υπερεθνικών και εθνικών), με στόχο να ρυθμισθούν οι σύγχρονες εφαρμογές των βιολογικών επιστημών. Είναι ίσως κάτι παραπάνω: η βαθμιαία διαμόρφωση ενός νέου κλάδου, που έχει αρχίσει να περιγράφεται ως `βιοδίκαιο`.
Στη μελέτη αυτή επιχειρείται μια συστηματική παρουσίαση της θεματολογίας του βιοδικαίου, τώρα που οι βασικές επιλογές του νομοθέτη και της νομολογίας δείχνουν να αποκρυσταλλώνονται.
`...Η αποσπασματικότητα των κανόνων Δικαίου που έχουν καταλάβει χώρους της Βιοηθικής έπρεπε κάποτε να ξεπερασθεί στο επίπεδο της θεωρητικής σύνθεσης, έστω και αν δεν έχει ακόμα ξεπερασθεί -ή δεν προβλέπεται καν το ξεπέρασμά της σε κάποιο ορατό μέλλον- στο επίπεδο των θετικών κανόνων. Η αποσπασματικότητα, έστω και αν είναι αναπόφευκτη, πάντως βλάπτει και την ερμηνευτική επεξεργασία και τη νομοθετική συμπλήρωση των κανόνων του Δικαίου...`.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]