Τη νύχτα της 13ης Νοεμβρίου του 1952, σ` ένα χωριό κοντά στο Μπέλφαστ, η δεκαεννιάχρονη Πατρίσια Κάραν, βρέθηκε δολοφονημένη με τριάντα επτά μαχαιριές. Όλοι, από τις τοπικές αρχές μέχρι τη Σκότλαντ Γιαρντ και τον βρετανικό στρατό, έδειχναν πρόθυμοι να διαλευκάνουν το έγκλημα. Αλλά ήταν πράγματι; Ή μήπως η ανάμιξή τους βοήθησε κάποιους από τους εμπλεκόμενους να θολώσουν τα νερά - τον φιλόδοξο αλλά καταχρεωμένο δικαστή και πατέρα της νεκρής, τη νευρασθενή μητέρα της, τον θρησκευόμενο αδελφό της; Όπως και να `χει, το αποτέλεσμα ήταν μία από τις μεγαλύτερες δικαστικές πλάνες της πρόσφατης ιστορίας: η καταδίκη του Ίαν Χέι Γκόρντον, ενός ιδιόρρυθμου φαντάρου, που κρίθηκε «ένοχος λόγω παραφροσύνης», κλείστηκε επτά χρόνια σε ψυχιατρείο και πέρασε απομονωμένος τα επόμενα σαράντα διεκδικώντας την αθωότητά του, για να δικαιωθεί δικαστικά μόλις το 2000. . . Όλα τα πραγματικά δεδομένα αυτής της περιβόητης υπόθεσης περιλαμβάνονται στην αφήγηση του Όιν Μακνάμι. Αλλά ο συγγραφέας δεν σταματάει εκεί. Στοιχειωμένος από την αινιγματική φυσιογνωμία της νεκρής (ένα απλό κορίτσι; μια τολμηρή πρωτοφεμινίστρια; μια μεσοαστή αμφίβολης ηθικής;) και συγκλονισμένος από το δράμα του εξιλαστήριου θύματος, συνθέτει ένα συναρπαστικό «νουάρ» μυθιστόρημα - ένα πένθιμο χορό μέσα στον ζοφερό κόσμο της σεξουαλικής ίντριγκας, της διαφθοράς και της παραπλάνησης.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]