Το περιεχόμενο του παρόντος βιβλίου αφορά τον τρόπο με τον οποίο πολλοί γονείς λειτουργούν απέναντι στα παιδιά τους, ορμώμενοι από ασυνείδητες προθέσεις ή κίνητρα, με συνέπεια να δημιουργούν το πρόσφορο έδαφος για τρόπους έκφρασης του παιδιού που εμπίπτουν στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας. Μεταξύ αυτών και η χρήση ναρκωτικών ουσιών. (. . .) Τα τραύματα που έχουν εγγραφεί στον τρόπο ενδοψυχικής λειτουργίας του παιδιού θα επηρεάσουν μονιμότερα τον ψυχικό βίο του μελλοντικού ενηλίκου. Πόσο μάλλον εάν αυτά τα εσωτερικευμένα και, πιθανώς, απωθημένα ψυχικά τραύματα δεν αποτελέσουν αντικείμενο ψυχικής επεξεργασίας μέσω ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων. Βάσει αυτού του μηχανισμού, όταν ο τραυματισμένος ενήλικος (πρώην τραυματισμένο παιδί) γίνει πατέρας ή μητέρα ενός νέου παιδιού, χωρίς στο μεταξύ να έχει «αποθεραπευτεί» ή «καθαρθεί», είναι θέμα χρόνου να το κλονίσει ψυχικά σε τέτοιο βαθμό που εκείνο, προκειμένου να αμυνθεί, να αναπτύξει, με τη σειρά του, παθολογικές συμπεριφορές όπως η χρήση ναρκωτικών ουσιών, ο ψυχικός αποσυντονισμός (περιστασιακός ή χρόνιος), η παρεκκλίνουσα σεξουαλικότητα ή οι διαταραχές πρόσληψης τροφής. Τα ψυχικά τραύματα των γονιών, δυνητικά, κληρονομούνται στα παιδιά τους. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]