Μια τρομερή διαφάνεια χτύπησε στα μάτια του Νίκου και τον έκανε να δει τον κόσμο τόσο γυάλινο, που μπορούσε να διακρίνει τα οστά του κόσμου κάτω από την απαλή επιδερμίδα. Για μια στιγμή, μόνο για ένα δεύτερο, η σκέψη του άστραψε σα συνείδηση, καθάρισε, το μοντέλο του ανασυγκροτήθηκε στον αέρα με άπειρη πολυπλοκότητα, με άπειρες σχέσεις. Κατάλαβε, για ένα κλάσμα του χρόνου είδε το μοντέλο της ζωής να σχηματίζεται μπροστά στο διογκωμένο, τεράστιο, μεγαλειώδες, να εκτείνεται προς τα πάντα και να τα καλύπτει, τόσο περίπλοκο που να επιτρέπει το τυχαίο, η ύπαρξη του τυχαίου μέσα από τη δομή του κόσμου, ο κόσμος υπέρλαμπρα σύνθετος, η αναγκαιότητα να γεννάει το απρόβλεπτο που επιστρέφει και τη δομεί, το ένα μετατρέπεται στο άλλο, η απροσμέτρητη άβυσσος μέσα στο όλο της άπειρης αναγκαιότητας, η απροσδιοριστία άπειρων σχέσεων που επεκτείνονται οριζόντια και εγκάρσια, το άπειρο ζωντάνεψε μπροστά του γιγάντιο, καθαρό, απόλυτο σαν τη ζωή, σαν την αυτοδόμηση της ύλης, σαν τα όνειρα που ποτέ δεν τόλμησε να κάνει, στάθηκε μπροστά του σαν κατήγορος, σαν Θεός, απειλητικό με τη ρομφαία της τρέλας που λοξοκοιτάζει, στάθηκε και του έβγαλε τη γλώσσα. Για μια στιγμή.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]