Η έρευνα του Κωνσταντίνου Ράντη `Ψυχανάλυση και «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» εξετάζει το ερώτημα για τη λειτουργία που επιτελεί η ψυχανάλυση στην κριτική κοινωνική θεωρία των M. Horkheimer και Theodor W. Adorno, ίσως στο πιο επιτυχημένο ως προς την ιστορική επίδραση έργο τους, στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού. Στην εργασία αυτή ο Ράντης επικεντρώνεται ιδιαίτερα στις περιοχές του μύθου, του πολιτισμού και του αντισημιτισμού. Την εποχή συγγραφής αυτού του έργου, στα τέλη της δεκαετίας του `30 και τις αρχές της δεκαετίας του `40, η Κριτική Θεωρία υπέστη χαρακτηριστικές μεταβολές και από διεπιστημονικός υλισμός έγινε μια ριζοσπαστική κριτική του Λόγου. Τα αποτελέσματα αυτών των αναστοχασμών ακόμη και σήμερα δεν έχουν μόνον ένα φιλοσοφικο-ιστορικό ενδιαφέρον. (. . .) Αυτές οι προτάσεις, που έγραψαν οι Horkheimer και Adorno στη διάρκεια της αυτοεξορίας τους στην Αμερική, είναι ένα παράδειγμα για την αδιάκοπη επικαιρότητα της Διαλεκτικής του Διαφωτισμού. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]