[...] Από την ημέρα της νίκης μας επί της Ιαπωνίας, το 1945, και το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, έχουμε αποδυθεί σε ό,τι ο ιστορικός Τσαρλς Α. Μπιρντ ονόμασε «διαρκή πόλεμο για διαρκή ειρήνη». Κατά καιρούς έχω αναφερθεί στο προσφιλές μας κλαμπ «ο εχθρός του μήνα»: κάθε μήνα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα νέο αποτρόπαιο εχθρό, τον οποίο πρέπει να χτυπήσουμε προτού μας καταστρέψει. Έχω κατηγορηθεί για υπερβολή. Ιδού λοιπόν ο πίνακας των επιδόσεων μας από το Κοσσυφοπέδιο (1999) ως πίσω, την Αερογέφυρα του Βερολίνου (1948-49)
[...] Οι τρομερές υλικές βλάβες που μας προκάλεσαν ο Μπιν Λάντεν και η συντροφιά του δεν είναι τίποτα μπροστά στο τελειωτικό χτύπημα που δέχτηκαν οι εξανεμειζόμενες ελευθερίες μας - την αυστηρότερη εφαρμογή του Αντιτρομοκρατικού νόμου του 1996, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα αιτήματα προς το Κογκρέσο για εκχώρηση πρόσθετων εξουσιών, να υποκλέπτονται τηλεπικοινωνίες χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση, να απελαύνονται νόμιμοι μόνιμοι κάτοικοι, επισκέπτες και παράνομοι μετανάστες χωρίς να τηρείται η νόμιμη διαδικασία, κοκ. Μήπως λοιπόν το μεγαλύτερο θύμα των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου μέλλει να είναι η αμερικάνικη ελευθερία; Άπαξ και αφαιρεθείς γράφει ο Vidal ένα αναφαίρετο δικαίωμα συνήθως χάνεται για πάντα.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]