Νεότερα και παλιότερα κείμενα έχουν αναδιαταχθεί για να συγκροτήσουν τον παρόντα τόμο. Εξαρχής στόχευαν, καθώς εκ των υστέρων διαπιστώθηκε, σε πτυχές της ανθρώπινης `υποκειμενικότητας`· κάποιες τουλάχιστον από εκείνες που είναι σε θέση να ανασύρει μια γλωσσολογική λαβίδα και να αναπτύξει η όποια δεξιότητα του χειριστή της. Με την τελευταία -και βαρύτερη- επιφύλαξη υπόψη, η συλλογή μας καλεί σε ένα δύσκολο εγχείρημα. Αφετηρία του, η διαστολή της υποκειμενικότητας στο τυπικότερο γλωσσολογικό της πεδίο, την επιστημική [:επίσταμαι] τροπικότητα· και σημείο τερματισμού, μια πρώτη απόπειρα για την `οπτικοποίηση` τυπικών εκδοχών της. Το ενδιαφέρον ωστόσο θα βρίσκεται, ως όφειλε, στην πορεία καθαυτή. Στους ενδιάμεσους, κάποτε και απρόοπτους, προορισμούς μιας ολοένα και πιο οριακής αναζήτησης της υποκειμενικότητας: στην υποτακτική και την άρνηση· στο λεγόμενο `παράδοξο` `για να`· στη γραμματική κατηγορία `παρακείμενος`, στην αντωνυμία `που` και τη γνωστή μας από το σχολικό συντακτικό γενική κτητική· στα αντιθετικά-εναντιωματικά συνδετικά, από το `πάντως` και το `μολονότι` μέχρι το `αλλά` και το `όμως` και τέλος, σε μια τολμηρή σκέψη περί μετωνυμικής συνάρτησης του μέλλοντα της γλώσσας με το μέλλον της κοινότητας στο ποίημα του Καβάφη `Περιμένοντας τους βαρβάρους`. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]