Η πολιτισμική ανομοιογένεια του σύγχρονου σχολείου, αν παλαιότερα θεωρούνταν παθολογία, σήμερα θεωρείται ευτυχής συγκυρία, καθώς αποτελεί έναυσμα για αξιολόγηση και επαναπροσδιορισμό των στόχων, των περιεχομένων, των μεθόδων του παλαιού μονοπολιτισμικού σχολείου. Το παρόν βιβλίο αναφέρεται στο ρόλο του εκπαιδευτικού στο σύγχρονο πολυπολιτισμικό σχολείο, και κυρίως στην παιδαγωγική κατάρτισή του, προκειμένου να αξιοποιηθεί η υπάρχουσα πολυπολιτισμικότητα για την καλύτερη εκπαίδευση όλων των μαθητών. Οι αλλαγές σε θεσμικές ρυθμίσεις, στα προγράμματα σπουδών, στα σχολικά εγχειρίδια δεν αρκούν, προκειμένου να μεταβεί το σχολείο από τον εθνοκεντρισμό στην διαπολιτισμική κατάσταση, καθώς ο εκπαιδευτικός είναι τελικά αυτός που μετουσιώνει σε παιδαγωγική και διδακτική δράση θεωρητικές παραδοχές και θεσμικές ρυθμίσεις. Το κεντρικό ερώτημα είναι: με ποιο τρόπο η αρχική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών συμβάλλει στην ανάπτυξη της `διαπολιτισμικής ικανότητάς` του. Η μελέτη αυτή, αφενός συστηματοποιεί τη διεθνή θεωρητική συζήτηση και έρευνα, και αφετέρου εξετάζει αν και σε ποιο βαθμό τα προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών στη χώρα μας έχουν ενσωματώσει τις αρχές της διαπολιτισμικής παιδαγωγικής στο πλαίσιο των μαθημάτων παιδαγωγικής κατάρτισης. Οι διαπιστώσεις και τα νέα ερωτήματα που γεννώνται μπορούν να αποτελέσουν εφαλτήριο τόσο για περαιτέρω έρευνα όσο και για εφαρμογές στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]