Στο παρόν κείμενο εκτίθεται η εγελιανή `Διδασκαλία περί της Ουσίας` στους τρεις πρώτους αρμούς της. Αυτοί είναι: 1. Η Φαινομενικότητα, 2. Οι Ενουσίες και 3. Ο εξ υπαρχής Λόγος. Η Επιστήμη της Λογικής διαιρείται σε δυο βασικά μέρη, στην αντικειμενική και την υποκειμενική Λογική. Η Ουσία αποτελεί το δεύτερο μέρος της αντικειμενικής Λογικής και, ως εκ τούτου, περιγράφει την μετάβαση από την `αμεσότητα του Είναι στην ελευθερία της υποκειμενικής καταληπτικής Έννοιας`. - Το θέμα της `Λογικής της Ουσίας` είναι η Φαινομενικότητα. Το φαινομενικό ως το καθ` ολοκληρίαν αναληθές δεν πρέπει να συγχέεται με την μονομερή ή ημιτελή αλήθεια των πρώιμων κατηγοριών του Είναι. Όλες οι περιγραφές του φαινομενικού ανάγονται στην `Μία φαινομενικότητα`, που δεν είναι άλλη από την αναλήθεια του `Είναι εν γένει`. - Στην `Λογική της Ουσίας` αποκαλύπτεται η πηγή της φαινομενικότητας. Αυτή είναι η `έλλογη αυτοαναφορά` (Ο Λόγος), ο Hegel την ονομάζει και `έμμεση συναγωγή`, που καταβυθίζεται στην εμφέρεια προς τον εαυτό της και δημιουργεί την κατ` ενεικόνισιν αυτοτέλεια, δηλαδή την έμφαση ή την εικόνα της αμεσότητας. Ωστόσο, η `Λογική της Ουσίας` παράγει και συγχρόνως αποδεκατίζει την κατ` ενεικόνισιν αυτοτέλεια του άμεσου, καθώς την εντάσσει στην δυναμική του έλλογου αυτοδιορισμού, ο οποίος αποκαθιστά την αμεσότητα στο ίδιο το παραγωγικό ολοκλήρωμα της `απόλυτης αρνητικότητας` του Λόγου.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]