Πέρα από την ιδιαίτερη θεματολογία που έχει καθεμιά από τις επιμέρους συνεργασίες του τόμου αυτού, ο απώτερος σκοπός του ως συλλογικού έργου είναι τριπλός: Πρώτον, να δείξει πώς οι κυρίαρχες επιστημολογικές εξελίξεις και διαφοροποιήσεις (. . .) συνέβαλαν στη συγκρότηση του επιστημονικού κλάδου της Διδακτικής και διαμόρφωσαν τα πλαίσια για την ανάπτυξη τάσεων και διαφοροποιήσεων. Έτσι, επαληθεύεται και μέσα από την περίπτωση της Διδακτικής η θέση ότι οι επιστήμες δεν αναπτύσσονται στο επιστημολογικό κενό και ότι οι κυρίαρχες μορφές επιστημόνων εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό ή συμβάλλουν (. . .) στη διαμόρφωση του γενικότερου πνεύματος της εποχής τους. Δεύτερον, να φανερώσει ότι οι διαφοροποιήσεις στα επιστημολογικά ερωτήματα για τη φύση της γνώσης και τη διαδικασία απόκτησής της καθορίζουν ανάλογα, κατά τη διδακτική διαδικασία, τους ρόλους του δασκάλου και του μαθητή, και μέσω αυτής της διαφοροποίησης διαμορφώνουν αντίστοιχες παιδευτικές καταστάσεις, οι οποίες, τελικά, έχουν διαφορετικές επιπτώσεις τόσο στους μαθητές ως άτομα όσο και στο κοινωνικό σύνολο. Έτσι, οι επιστημολογικές παραδοχές, μέσω των διδακτικών καταστάσεων όπου παραπέμπουν, αποκτούν στο χώρο του σχολείου (με τις διαφοροποιημένες επιπτώσεις τους) ηθική, κοινωνική και πολιτική σημασία. Και, τρίτον, να παρουσιάσει προτάσεις της σύγχρονης Διδακτικής που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσα θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα αντιμετωπίζει σήμερα το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]