Ο Βάργκα ζωγραφίζει. Ζωγραφίζει τοπία με έντονα χρώματα των ιμπρεσιονιστών, κίτρινα χωράφια στον ήλιο του μεσημεριού που θυμίζουν Βαν Γκογκ. Ζωγραφίζει επίσης χαρακτήρες έντονους, δυνατούς, δραματικούς, που ούτε για μια στιγμή δε γίνονται κωμικοί ή γελοίοι μέσα στη θλιβερή τους υπόσταση.
Οι ήρωες αυτών των διηγημάτων, στο μεγαλύτερό τους μέρος, υπήρξαν αληθινοί, και ο συγγραφέας τούς είχε μελετήσει από κοντά, προσπαθώντας να κρατήσει απόσταση από την αφήγηση. Δε σχολιάζει ούτε κρίνει. Και η αντικειμενικότητα που επεδίωξε να επιτύχει είναι τελικά ένα από τα κύρια συστατικά της γραφής του που κάνει το έργο του τόσο επίκαιρο και αξεπέραστο. Οι χαρακτήρες που με λίγες αλλά καίριες πινελιές σκιαγραφεί, τα συναισθήματά τους, οι καταστάσεις που τους συνδέουν ή τους χωρίζουν άντεξαν στη φθορά του χρόνου αποδεικνύοντας ότι ο εμπνευστής τους ήταν μπροστά από την εποχή του.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]