Η εξέταση απλά και μόνο των οικονομικών μεγεθών και τάσεων στην Ελλάδα του 2010, χωρίς να λάβει κανείς υπόψη του τις θεσμικές αδυναμίες και το δυσλειτουργικό κράτος, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι υποθέσεις και προσδοκίες πάνω στις οποίες συμφωνήθηκαν τα Μνημόνια ήταν σε κατάφωρη αντίθεση με αυτό που υποδεικνύει η πλούσια διεθνής εμπειρία, η οποία, αν είχε ακολουθηθεί, όχι μόνον η Ελλάδα αλλά και η Ευρώπη θα ήταν σε καλύτερη θέση σήμερα.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, τα Μνημόνια υπέθεσαν ότι η Ελλάδα είχε πρόβλημα περιστασιακής ρευστότητας (illiquidity) ενώ ήταν αφερέγγυα (insolvent). Τα μέτρα ήταν πολλά, εισάχθηκαν σποραδικά, ήταν εμπροσθοβαρή και εφαρμόστηκαν σπασμωδικά και εν τη απουσία μιας συνεπούς στρατηγικής ανάπτυξης για την ταχεία υπέρβαση της λιτότητας και των κοινωνικών επιπτώσεών της. Η ανάλυση και τα συμπεράσματα του βιβλίου μπορούν να συμβάλουν στην εξεύρεση εναλλακτικών πολιτικών για την έξοδο από τη συνεχιζόμενη κρίση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.