Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΑΒΟΔΕΤΗ

Ξέρω ένα νησί που μοιάζει 
με αμπέλι• στα τσαμπιά του κρέμονται
παροπλισμένα πλοία,
ο κορμός του είναι σκληρός 
σαν τα χέρια του καβοδέτη
και τα φύλλα του μαλακά 
σαν την καρδιά του. 

Σε αυτό το νησί δεν υπάρχει στεριά:
οι άνθρωποι στέκονται όρθιοι 
πάνω στις διάσπαρτες δέστρες
κρατώντας γερά στο χέρι τους
ένα σκοινί. 

Σε αυτό το νησί οι άνθρωποι 
κοιμούνται στο φτερό
σαν άλαλα πούπουλα – 
τρέμοντας μη χαλαρώσει 
τα μέλη τους ο ύπνος
και τους γλιστρήσει από τα χέρια 
το σκοινί.