Η Επιστήμη της Λογικής ενδιαφέρεται να συλλάβει σε φιλοσοφική γλώσσα ό,τι στη θρησκεία συλλαμβάνει η γλώσσα της παράστασης: την αληθινή συμφωνία της έννοιας και της πραγματικότητας, την αυθεντική ενότητα νοείν και Είναι. Κατ` αυτή τη φιλοσοφική σύλληψη, το Λογικό στοιχείο δεν αναζητείται σε κάποια θεϊκή υπόσταση, αλλά σε εκείνο το σύστημα των νοητικών προσδιορισμών, όπου η αντίθεση του υποκειμενικού και του αντικειμενικού έχει αναιρεθεί. Η εσωτερική δομή αυτού του συστήματος παρουσιάζεται ως διαδικασία ή κίνηση αυτοπροσδιορισμού αυτών τούτων των νοητικών προσδιορισμών. Ετούτη η διαδικασία περιέχει τη διαλεκτική άρνηση και συνεπώς αποκλείει την οντοθεολογική υποστασιοποίηση του όλου συστήματος. Εκείθεν λοιπόν κάθε οντοθεολογικής παρανόησης, το Λογικό ξεκίνημα δεν μπορεί να συνδέεται με τον έναν η τον άλλο προσδιορισμό τού αντι-κειμένου, αλλά με τον νοητικό προσδιορισμό: το Είναι ως καθαρό Είναι. Στην αναλογία τούτη γίνεται και η διττής υφής διαίρεση της Επιστήμης της Λογικής: πρώτον, σε αντικειμενική και υποκειμενική· και δεύτερον: στη Λογική του Είναι, της Ουσίας και της Έννοιας. Η Λογική του Είναι δομείται πάνω στα θεμέλια του Είναι, νοούμενου ως φιλοσοφικής απαρχής της σύμπασας Επιστήμης της Λογικής.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]