Αυτό το οποίο κρίνεται εδώ είναι η εξής υπόθεση εργασίας: η `γενιά του `30`, με αιχμή το δοκίμιο, το οποίο συνιστά μια `ιδιαίτερη παράμετρο`, εμφανίστηκε ως `γενιά των ιδεών` και είχε ως `πρωτοστάτη` ή `δημόσιο εκπρόσωπο` και επομένως `διαχρονικό και διαπρύσιο υπερασπιστή` της τον Γιώργο Θεοτοκά (1905-1966) που εκφράζει την `ιδεολογία της και τροφοδοτεί τη μυθολογία της`. Ό,τι δηλαδή `φτάνει ως τις μέρες μας` ως `πολιτισμικό μόρφωμα και ιδεολόγημα` ή ως `πολιτισμική ιδεολογία`, γεγονός που απαιτεί μια `πιο ευφάνταστη ανασύνθεση του πολιτιστικού αφηγήματος της γενιάς του `30 και της πολιτισμικής διαδικασίας παραγωγής, αναπαράστασης και διαιώνισης του μύθου της` ως `καταστατικής και πλαστής αφήγησης`. Κοντολογίς αν ο ερευνητικός φακός είχε στραφεί προς τη `σύμπραξη αισθητικής, ιδεολογίας και πολιτικής`, τότε τι θα έπρεπε -more geometrico- να είχαν ληφθεί υπόψη; (στο πλαίσιο βέβαια ενός σχεδίου `αντιπρότασης` για την οργάνωση της παρούσας έρευνας, το οποίο προφανώς κι αυτό τελεί υπό επαλήθευση).

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]