(...) Η τιμή για μένα ήταν μεγάλη. Ο ιεραπόστολος της ειρήνης, ο ιεροκήρυκας Πατροκοσμάς, υπήρξε ένα από τα πρόσωπα που μου υποδαύλιζε πάντα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προβληματισμό. Η συγγραφή του έργου πραγματώθηκε σύντομα, θαρρείς και το χέρι μου καθοδηγούσε μια ώθηση μεταφυσική. Όταν ο αείμνηστος ηθοποιός και φίλος Χρίστος Τσάγκας διάβασε το έργο, μου είπε: `Ήθελα να παίξω πριν από λίγα χρόνια τον Κοσμά τον Αιτωλό, αλλά δεν τα κατάφερα. Σπουδαία, ιστορική φυσιογνωμία!`. Τελικά ήταν γραφτό να παίξει τη συνείδηση του Πατροκοσμά μέσα από το ρόλο του αφηγητή, δυο εβδομάδες πριν αναχωρήσει για τους ουρανοδρόμους με τις λυτρωμένες ψυχές. Είχε μπει στο στούντιο του μουσικοσυνθέτη Φίλιππου Περιστέρη, δίχως το παραμικρό δοκιμαστικό και υπέγραψε με την υποβλητική του φωνή την τελευταία πράξη της ζωής του. (...)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]