(. . .) Το διάβασμα της ελληνικής οικονομικής ιστορίας που επιχειρείται στο έργο τούτο στηρίζεται βασικά σε μιαν αναφορά σε πρώτες πηγές, όχι στις γνωστές ιστορίες που έχουν γραφεί. Αυτό είναι και το καινούριο της προσπάθειας αυτής: να μην κάνει μιαν ανασύνθεση των δευτερογενών πηγών ιστορίας των γνωστών δηλαδή ιστοριογραφιών, αλλά να χρησιμοποιήσει τις πρωτογενείς πηγές κι από εκεί να διαπιστώσει τα γεγονότα. Μεθοδολογικά εξάλλου το παρόν γράψιμο της ελληνικής Οικονομικής Ιστορίας στηρίζεται στην παραδοχή πώς η ιστορική διαδικασία είναι μια διαδικασία σύγκρουσης μαζικών κοινωνικών συμφερόντων. Η ιστορική «αλήθεια» είναι η αλήθεια της πάλης των συμφερόντων αυτών, που προσδιορίζονται ταξικά από το στυγνό συμφέρον, τις δολοπλοκίες και τα συμφέροντα, την απληστία και τα σκάνδαλα που χαρακτηρίζουν τη διαχείριση των οικονομικών κατά τη διάρκεια του μεγάλου αγώνα. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]