Στον καπιταλισμό «καθετί κλειστό και σταθερό εξατμίζεται, καθετί ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται να αντικρίσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους». Αυτό που ίσχυε την εποχή του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, σήμερα αποκτά νέα ποιότητα, καθώς ο σημερινός παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός αξιοποιεί την ιστορικής σημασίας κρίση του, που ξέσπασε την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και οργανώνει πρωτοφανείς στρατηγικές αναδιαρθρώσεις στο παραγωγικό και κοινωνικό του μοντέλο.

Προωθεί, κατά κύματα, μια αντιδραστική ανασυγκρότηση όλων των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων με πυρήνα τον δομικό κατακερματισμό και τη διάσπαση της εργατικής τάξης.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ωριμάζει μια ανώτερη αναμέτρηση στην ιστορία των ταξικών αγώνων, ανοιχτή σε πολλαπλές και απρόβλεπτες παραλλαγές, αλλεπάλληλα αγωνιστικά επεισόδια και κοινωνικές εκρήξεις, βίαιες καπιταλιστικές επιθέσεις και ενδιάμεσες ανακωχές, που θα περιστρέφονται αμείλικτα γύρω από δύο βασικά, αντίθετα και ασυμφιλίωτα ενδεχόμενα:

Είτε μια νέα εργατική επανάσταση προς τον κομμουνισμό του 21ου αιώνα, που θα ξεπερνάει και θα ολοκληρώνει όλες τις μέχρι τώρα επαναστάσεις, είτε μια, αδύνατον να υπολογισθεί σήμερα, καταστροφική πορεία της ανθρωπότητας και του κοινωνικού ανθρώπου.