Το πρόβλημα των μουσείων δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση `Le Gaulois`, τον Απρίλιο του 1923. Ο συγγραφέας επαναλαμβάνει την εμπειρία του ανθρώπου της νεωτερικότητας για τον οποίο το έργο τέχνης δίνει την υπόσχεση μίας αισθητικής απόλαυσης, την οποία όμως δεν κρατάει όταν αυτός εισέρχεται στο μουσείο. Γιατί η απόλαυση, μας επισημαίνει εξαρχής, είναι αντίθετη με τις απαγορεύσεις. Η απόλαυση είναι ξένη με τις ταξινομήσεις, τα αξιώματα, τις υποθέσεις της ιστορίας. Αντίθετα, το μουσείο αποτελεί μία απεριόριστη βιβλιοθήκη. Η Αφροδίτη μετατρέπεται σε ντοκουμέντο. Είναι χώρος που τροφοδοτεί την ιστορία της τέχνης, όχι όμως ο ποθητός χώρος των απολαύσεων. Εάν κάποια τέτοια στοιχεία στερούν την απόλαυση, η αναζήτηση της αναστόχασης είναι εξίσου δύσκολη. Για τον Βαλερύ αδύνατη. Μας περιγράφει στο κείμενο αυτό το συναίσθημα μίας φυσικής κόπωσης και μίας νοητικής ταλαιπωρίας. Τον ενοχλεί το πλήθος των αντικειμένων. Καταγγέλλει την αντίληψη του `μουσείου-θησαυροφυλακίου`, στην οποία δεν υφίσταται η φροντίδα της αυτονομίας του έργου, ούτε βέβαια η επιλεκτική συνάφεια του με κάποια άλλα.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]