Στις αρχές της δεκαετίας του `60 οι δίσκοι των Μπιτλς βρέθηκαν για πρώτη φορά στο νούμερο 1 της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Το ίδιο και της Νάνας Μούσχουρη. Στη δεκαετία του `70 βρέθηκε στην κορυφή ο Έλτον Τζον. Το ίδιο και η Νάνα Μούσχουρη. Στα μέσα της δεκαετίας του `80 η Μαντόνα κατέκτησε τις πρώτες θέσεις στις βρετανικές λίστες επιτυχιών. Η Νάνα Μούσχουρη την ξεπέρασε. Και σήμερα βλέπει ακόμα τους δίσκους της να σημειώνουν επιτυχία σε πολλές χώρες, ενώ συνεχίζει την αποχαιρετιστήρια περιοδεία της. Κι όμως, στη μεταπολεμική Αθήνα η Νάνα δεν ήταν παρά ένα κορίτσι που ντρεπόταν για το πάχος, τα μυωπικά γυαλιά του και, κυρίως, για το καταστροφικό πάθος του πατέρα του για τα χαρτιά. Μόνη της παρηγοριά να τραγουδά τις μελωδίες από τις χολυγουντιανές ταινίες μπρος στις άδειες καρέκλες του κινηματογράφου όπου εκείνος εργαζόταν ως μηχανικός προβολής. Έτσι ανακάλυψε την τζαζ και το ελαφρό τραγούδι. Κι όταν ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Νίκος Γκάτσος την υποδέχτηκαν στην ποιητική τους καθημερινότητα, μαγεύτηκε. Μεσ` από τον κόσμο τους έπλασε τον δικό της.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]