Είναι πια εμφανής η κόπωση και η απογοήτευση μεγάλης μερίδας ανθρώπων από τη ραγδαία αφαίμαξη της ζωής ως προς τις αξίες που κάποτε την τροφοδοτούσαν. Η προσφυγή του δυτικού ανθρώπου σε κάθε λογής εξωτικής προέλευσης διδασκαλίες, θρησκευτικές αιρέσεις, παγανιστικές λατρείες ή συστήματα «διαλογισμού», υποδηλώνει, πριν από οτιδήποτε άλλο, τη δίψα του για νόημα· ένα νόημα που οι σημερινές παραλλαγές του επιστημοκεντρικού ορθολογισμού δεν είναι σε θέση να παράσχουν. Αυτά που προβάλλονται ως αξίες στον σημερινό δυτικό κόσμο - χρήμα, εξουσία, προγραμματισμός, πληροφόρηση, θέαμα, κατανάλωση - αντί να προσδίδουν νόημα στη ζωή μας, μας κάνουν μάλλον να ξεχνάμε ότι υπάρχει ζωή με νόημα. Η διδασκαλία του μεγάλου αυστριακού φιλοσόφου Ludwig Wittgenstein χαράσσει (...) ένα δύσβατο, αλλά σίγουρο, μονοπάτι ανάμεσα στον μηδενισμό και στην αναπόληση αξιών που χάθηκαν ανεπιστρεπτί. (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]