[. . .] Στο πρώτο μέρος του βιβλίου αιτούμενο είναι η ανάδειξη της ιστορικότητας του ψυχοθεραπευτικού λόγου (η χρήση ναρκωτικών ως ηθική διαστροφή, ασθένεια, έγκλημα, ένδειξη αλλοτρίωσης ή κοινωνικής ανεπάρκειας, σημάδι πολιτισμικής καθυστέρησης ή χειραφέτησης), ενώ στο δεύτερο μέρος η παραδειγματική ανάλυση των αυτοβιογραφικών σημειωμάτων των μελών μιας θεραπευτικής κοινότητας αποσκοπεί στην κατανόηση της θεραπευτικής εμπειρίας και αλλαγής. [. . .] Το `Παίζοντας με τα Όρια` αποτελεί μια απόπειρα να διερευνηθεί η εξάπλωση της ψυχοθεραπείας στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και εγγράφεται σε μια γενικότερη προβληματική σχετικά με το ρόλο των `ειδικών` στη διαμόρφωση του Εαυτού και τη δημιουργία νέων εξειδικευμένων θεσμών που αναλαμβάνουν να περιχαρακώσουν τα όρια της συμπεριφοράς και τους κανόνες της κοινωνικής δράσης. [. . .] Η μελέτη αυτή επιχειρεί να φωτίσει τη διαδικασία μέσω της οποίας οι ιδέες, οι όροι και οι έννοιες, που θεμελιώνουν το θεραπευτικό εγχείρημα, τείνουν να καταστούν αδιαφιλονίκητο discourse, κυρίαρχος τρόπος αντίληψης του κόσμου και του Εαυτού.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]