Oι Φαναριώτες, Έλληνες αστοί και αρχοντικές οικογένειες που συγκεντρώθηκαν γύρω από το λόφο του φαναρίου στην Κωνσταντινούπολη απέκτησαν κύρος αφού κατάφεραν να συνδεθούν με την οθωμανική κυβέρνηση, καταλαμβάνοντας σημαντικά αξιώματα στον διοικητικό μηχανισμό της αυτοκρατορίας. Επίσης κυριάρχησαν και στην ζωή του πατριαρχείου ελέγχοντας τις εκλογές των πατριαρχών, των μητροπολιτών και τη διαχείριση των οικονομικών. Μεγάλη ήταν η επίδραση των Φαναριωτών στα βαλκάνια και ειδικότερα στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Η Υψηλή πύλη τους είχε αναθέσει την διοίκηση των ηγεμονιών όπου από το 1711 μέχρι και την ελληνική επανάσταση το 1821 πολλοί φαναριώτες διετέλεσαν Δραγουμάνοι και διοικητές των περιοχών αυτών. Μετα την ελληνική επανάσταση η τάξη των Φαναριώτων διαλύθηκε και πολλοί εκτελέστηκαν ως αντίποινα για την ελληνική εξέγερση. Οι κοινωνικές και πολιτικές επιδράσεις των Φαναριώτων στις χώρες όπου υπήρξαν διοικητές είναι σημαντικές. Συνετέλεσαν στην ανάπτυξη των γραμμάτων και στην άνθηση του εμπορίου. Μετα την ανακήρυξη της Ρουμανίας ως ανεξάρτητου κράτους η φυγή των Ελλήνων είναι σημαντική. Σήμερα η ελληνική κοινότητα της Ρουμανίας αριθμεί ένα μικρό αριθμό Ελλήνων αλλά πολλά αρχοντικά και μνημεία θυμίζουν το ιστορικό παρελθόν της σημαντικής παρουσίας των Φαναριώτων στην περιοχή.