(...) Ο «Εκπαιδευτικός Όμιλος» για μια τριακονταετία θα είναι ο κυρίαρχος παράγοντας στην πορεία της Ελληνικής Εκπαίδευσης. Το ίδιο το σωματείο και πρωτοκορυφαία στελέχη του, κυρίως οι Γληνός, Δελμούζος και Τριανταφυλλίδης, παρουσίασαν κάτι καινούργιο στην εκπαίδευση. Η ταύτιση των τριών πρωταγωνιστών με τον Ε.Ο. είναι τόσο ισχυρή, ώστε δεν μπορεί να νοηθεί η ύπαρξη του Ε.Ο. χωρίς αυτούς. Με τη δράση τους, λοιπόν, γράφουν την προσωπική τους ιστορία, αλλά ταυτόχρονα και την ιστορία του Ε.Ο. Στους κόλπους του Ε.Ο. υπάρχει κάποιος προβληματισμός και διαφοροποίηση, όσον αφορά το μάθημα των θρησκευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε σύνδεση με το γλωσσικό ζήτημα, που για αρκετές δεκαετίες απασχόλησε τον τόπο μας. Οι τρείς κορυφαίοι του Ε.Ο. και κυρίως ο Γληνός, δημιουργώντας τη «δημοτική» κίνηση, δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τις παγίδες και τις επιδράσεις των ξένων παραγόντων. (...) `Ετσι ο Ε.Ο. , που αρχικά πρωτοστάτησε στις απόπειρες αστικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, με τη διάσπαση του 1927 χάνει οριστικά την ευκαιρία για μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση με ευρύτερο εθνικό χαρακτήρα.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]