Η παρούσα μελέτη αποτελεί αιτία μεγάλης χαράς για τον πονήσαντα, γιατί συγκεντρώνει όλη την ερευνητική μας προσπάθεια για τον ομοπάτριο παιδομάρτυρα που εξ` όλης ψυχής αγαπήσαμε από τα νηπιακά μας χρόνια, μεγαλώνοντας κάτω απ` τη σκέπη του και με τις πρεσβείες του, σε χώρο κοινό μ` εκείνον : «την νήσον Θάσον, ήτις κείται άντικρυ του Αγ. Όρους του Άθωνος». Θυμάμαι το αγαπητικό αίσθημα που καταστάλαζε μέσα μου απ` την ενατένιση και μόνο της ειρηνόχυτης εικόνας του στην εκκλησία του χωριού μας. Τον γλυκασμό που εξέπεμπε η μορφή του «παιδιού π` άγιασε» στην Πόλη και που ήταν «από κει δα, απ` τις Μαρίες», καθώς μ` αποκρινόταν στις παιδικές ερωτήσεις μου, δακρύουσα πολλές φορές, η γιαγιά μου. Όταν πρωταπάντησα, σε ηλικία σαν κι` αυτή που μαρτύρησε ο Ιωάννης, τον βίο του κατεστρωμένο στο Νέον Μαρτυρολόγιον του Αγίου Νικοδήμου, αισθάνθηκα την χάρη και την χαρά πού `κανα ένα φίλο, τόσο καλό. . . `Αγιο! Αυτό ήταν. Στέκεται από τότε συναντιλήπτορας, βοηθός, καθοδηγητής μας. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]