Ο Νίτσε στράφηκε προς μια κατεύθυνση που ελάχιστοι φιλόσοφοι τόλμησαν να ακολουθήσουν. Είδε τον άνθρωπο όχι ως την εστία, το κέντρο του κόσμου, αλλά ως μια κουκκίδα στο απέραντο σύμπαν. Τι είναι εκείνο που κάνει τον Νίτσε διαφορετικό από τους άλλους φιλοσόφους; Το γεγονός ότι δεν δίνει απαντήσεις ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν απαντήσεις. Εκείνο που για τόσους στοχαστές αποτελεί «βεβαιότητα» για τον ίδιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μεγάλη αβεβαιότητα, μια πηγή σφαλμάτων. Ο Νίτσε στοχάστηκε πολλά θέματα. Θέλησε να γκρεμίσει τοίχους. Ο Τζον Φέργκιουσον μας προσφέρει έναν συμβολικό χάρτη για να προσανατολιστούμε στη σκέψη του Νίτσε. Τον παρομοιάζει με ένα πρωινό γεύμα το οποίο συνιστά ένα ιδιόμορφο γεύμα. Αν φάμε πολύ, βαραίνουμε. Αν φάμε λίγο, τρέμουν τα πόδια μας. Στο βιβλίο του Νίτσε για πρωινό, θέλησε να δώσει ό,τι είναι απαραίτητο για να ξεκινήσει η μέρα (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]