Η φιλοσοφία του Νίτσε έχει μεγάλη πολεμική σημασία. Αποτελεί μια απόλυτη αντι-διαλεκτική, στοχεύει να καταγγείλει όλους τους φενακισμούς που βρίσκουν στη διαλεκτική ένα ύστατο καταφύγιο. Αυτό που είχε ονειρευτεί, αλλά δεν είχε πραγματοποιήσει ο Σοπενχάουερ, καθώς ήταν παγιδευμένος στο δίχτυ του καντιανισμού και του πεσσιμισμού, ο Νίτσε το οικειοποιείται, με τίμημα την ρήξη του με τον Σοπενχάουερ. Να στήσει μια νέα εικόνα της σκέψης, να απελευθερώσει τη σκέψη από τα βάρη που τη συνθλίβουν. Τρεις ιδέες ορίζουν τη διαλεκτική: η ιδέα μίας εξουσίας του αρνητικού, ως θεωρητική αρχή που εκδηλώνεται στην αντίθεση και στην αντίφαση, η ιδέα μίας αξίας της οδύνης και της λύπης, η αξιοδότηση των «λυπημένων παθών», ως πρακτική αρχή που εκδηλώνεται στη διάσπαση και στο σπαραγμό, και η ιδέα της θετικότητας, ως θεωρητικό και πρακτικό προϊόν της ίδιας της άρνησης. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι όλη η φιλοσοφία του Νίτσε, στο νόημά της ως πολεμικής, είναι η καταγγελία των τριών αυτών ιδεών.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]