`ΟΙ ΑΓΡΑΥΛΟΥΝΤΕΣ` Ο φιλοσοφικός αυτός διάλογος με μορφή αρχαίας τραγωδίας εκτυλίσσεται σε έναν αμμόλοφο κοντά στη θάλασσα, με πρωταγωνιστές μια συντροφιά εφήβων, πού εκπροσωπούν διαφορετικές συνειδήσεις και ξαγρυπνούν αναζητώντας την ουσία του εσχάτου νοήματος στον κόσμο. Η νυκτερινή αυτή `αγραυλία` είναι πηγή συγκινήσεων, σκέψεων και φιλοσοφικών ιδεών, πού αποκαλύπτονται, συγκρούονται και επιβεβαιώνονται ή αναιρούνται. Πρόκειται για την αντιπαράθεση της ποιητικής, της φιλοσοφικής, της επιστημονικής και της θρησκευτικής συνειδήσεως, καθώς και του θηλυκού στοιχείου, στην αγωνία τους να βιώσουν την αλήθεια, να υπερβούν τη θλίψη και την απόγνωση. Όμως `η απελπισία δεν είναι το έσχατον. Το έσχατον είναι η ελπίδα. Είναι ο θεοτικός όλβος. Ο οποίος ευαγγελίζει τον κόσμο εις πείσμα όλων των συντριμμών`. (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, 1978)
`ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ` Τα δοκίμια αυτής της συλλογής διερευνούν φιλοσοφικά την ιδέα της προόδου, το ιστορικό δράμα της αλλοτρίωσης, τον μύθο και τον λόγο, την ποίηση του Σικελιανού, το πάθος της υπάρξεως στον Κάφκα, το μυστήριο της εμφάνειας του όντος, πού είναι πηγή άπειρης ευδοκίας. Για τον Χρήστο Μαλεβίτση `το ακίνητο δέντρο είναι η μνημειωμένη ευγένεια της ζωής, με το ευμελές σχήμα του. Είναι το θάρρος της ζωής, με την εμμονή του. Είναι η βεβαιότητα της ζωής, όταν κινδυνεύει. Και όταν ανθίζει είναι ο θρίαμβος της ζωής`.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]