Οδήγησα το παιδί μέσα, επιβιβάστηκα και εγώ και την ώρα που εξέδιδα εισιτήριο από τον εισπράκτορα -τότε υπήρχαν εισπράκτορες ακόμη- γυρνάει η κόρη μου και λέει: Μπαμπά να μιλήσω;
Ανατρίχιασα όπως ανατριχιάζω πάντα όταν αφηγούμαι αυτήν τη σκηνή... Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα το δράμα που ζούσαν καθημερινά η γυναίκα και το παιδί μου... Εκείνη την ημέρα έμαθα ότι πριν από λίγο καιρό μέσα στο καραβάκι της γραμμής του Βοσπόρου, όταν το παιδί είχε μιλήσει ελληνικά, μια γυναίκα που καθόταν απέναντί τους είχε πει στη γυναίκα μου:
`Αρμένισσα είσαι, Ρωμιά είσαι, δεν ξέρω τι είσαι, κάνε το παιδί σου να σκάσει`!
Το τετράχρονο παιδί είχε καταλάβει ότι κάτι είχε αλλάξει και έκανε μια ερώτηση που δεν είχε κάνει ποτέ. Πιθανόν να άκουσε στο λεωφορείο να μιλάνε τη γλώσσα που ήξερε και είχε νιώσει την ανάγκη να ρωτήσει: Μπαμπά να μιλήσω;

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]