(...) Η διαχρονική και ανθρώπινη σημασία της εκπαίδευσης είναι αυτονόητη. Η δια βίου μάθηση είναι το μήνυμα των νέων καιρών. Η παγκοσμιοποίηση των κοινωνιών του εικοστού πρώτου αιώνα και ιδιαίτερα η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθούν την «κοινωνία και οικονομία» της γνώσης, μέσα και από τη δια βίου μάθηση και ιδιαίτερα δια της επαγγελματικής εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης. Η θεωρία και οι πολιτικές (εκπαιδευτικές, οικονομικές και ευρύτερα κοινωνικές), η μελέτη των ανθρώπινων πόρων (υγεία, εκπαίδευση) και η οικονομική και κοινωνιολογική προσέγγιση όλων αυτών των κοινωνικών μεγεθών βοηθούν στην αποτελεσματική κατανόηση της σημασίας και των στόχων, που πηγάζουν από τη μελέτη του σύγχρονου εκπαιδευτικού φαινομένου. (...) Όλη αυτή η συγγραφική προσπάθεια τεκμηριώνεται, εκτός των άλλων, και με πρωτογενή και δευτερογενή επίσημα στοιχεία και δεδομένα και επαληθεύεται, σε πολλά σημεία, από τη στατιστική μέθοδο. (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]