Το 1962 υπήρχαν στην Ευρώπη πάνω από δέκα δικτατορίες (φασιστικές και κομουνιστικές) στις οποίες επρόκειτο σύντομα να προστεθεί ακόμα μία: η ελληνική. Ο Νίκος Δήμου βρισκόταν ανάμεσα στις σπουδές του (φιλοσοφία στη Γερμανία) και στην επαγγελματική του ενασχόληση με τις τεχνικές επηρεασμού της Κοινής Γνώμης (Δημόσιες Σχέσεις και Διαφήμιση). Έγραψε αυτή τη σύντομη μελέτη προσπαθώντας να κατανοήσει τους μηχανισμούς διαμόρφωσης της Κοινής Γνώμης και τις `ασθένειές` της, που την οδηγούν να στηρίζει ή να ανέχεται ολοκληρωτικά καθεστώτα. Τον απασχόλησε ιδιαίτερα η μετατροπή ενός Κοινού σε Μάζα και οι προϋπόθεσης για την αντιστροφή μιας τέτοιας διαδικασίας. Τριάντα οκτώ χρόνια μετά, η μελέτη αυτή εξακολουθεί (δυστυχώς) να είναι επίκαιρη. Μπορεί να υπάρχουν λιγότερα δικτατορικά καθεστώτα αλλά οι απόπειρες για τη χειραγώγηση της Κοινής Γνώμης είναι σίγουρα περισσότερες.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]