`Οι αισθησιακές απολαύσεις ήταν το πρώτο μου μέλημα σ` όλη μου τη ζωή, για μένα τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό. Αισθανόμουν γεννημένος για το άλλο φύλο, γι` αυτό και πάντοτε το αγάπησα και, όσο μου ήταν δυνατό, φρόντισα να μ` αγαπήσει. Παράφορα αγάπησα και το καλό φαγητό και κυνήγησα με πάθος όλα τα αντικείμενα που έχουν προορισμό να κινούν την περιέργεια`. (. . .) `Οι αφηγήσεις των περιπετειών του - ερωτικών και άλλων - είχαν ήδη γίνει μύθος όσο ζούσε και αποτελούσαν το διαβατήριό του στις αυλές και στα σαλόνια. Αυτές κατέγραψε στο τέλος της ζωής του στα γαλλικά, όταν, γέρος πια, δούλευε σαν βιβλιοθηκάριος σ` έναν πύργο της Βοημίας. Ο Καζανόβα αναπολεί, αρνούμενος να προβάλει στη ζωή τη σκιά της παρακμής του. `Μου αρέσει υπερβολικά να βρίσκομαι μέσα σε έναν σκοτεινό θάλαμο και να βλέπω το φως μέσα από ένα παράθυρο ανοιχτό σ` έναν απέραντο ορίζοντα`. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]