Τα έργα του Νίκου Γρυλλάκη θα λέγαμε ότι έχουν από άποψη περιεχομένου τα ποιοτικά χαρακτηριστικά σεβασμού προς έναν ιδιότυπο στρατιωτικό όρκο, που τον δεσμεύει να υπηρετήσει την αλήθεια και να υπερασπισθεί την πατρίδα, θέτοντας στη διάθεση αυτών των υψηλότατων εννοιών την καρδιά και την ψυχή του μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός του και την ύστατη πνοή του. Μ` αυτή τη λογική, ξεδιπλώνει από το απύθμενο αποθεματικό των ιστορικών, στρατηγικών και ηθοπλαστικών του γνώσεων την αλήθεια και μόνη την αλήθεια μπροστά στο αδέκαστο Στρατοδικείο της Ιστορίας, που εκδικάζει την υπόθεση του `Νεότερου Ελληνισμού`, με τις πράξεις και τις παραλείψεις των πρωταγωνιστών του, τις φωτεινές στιγμές και τα λάθη τους, τις εμμονές και τις ιδεοληψίες, την προσήλωση στους σκοπούς ή την προδοσία των στόχων που έθεσαν στη ζωή τους και που αναλώθηκαν ή υποκρίθηκαν ότι θα επιδιώξουν υπερασπιζόμενοι το γενικό καλό.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]