Υπάρχουν συγγραφείς του 19ου αιώνα που αποδείχτηκαν οι καλύτεροι, σύντροφοι και οι πιστότεροι φίλοι στα νεανικά χρόνια φανατικών αναγνωστών, όπως, λόγου χάρη, ο Ντοστογιέφσκι, ο Νίτσε (Friedrich Nietzsche) ή ο Ζιντ (Andre Gide) για τον εικοσάχρονο Αλμπέρ Καμύ στη δεκαετία του 1930. Ο Καμύ, αργότερα εμβληματικός συγγραφέας με τη σειρά του και αυτός, διαμορφώθηκε και ωρίμασε στην καρδιά του εικοστού αιώνα, ζώντας και γράφοντας πυρετωδώς στην αιμοσταγή εποχή του, ρουφώντας τη ζωή ως το μεδούλι και αγαπώντας λατρευτικά τη λογοτεχνία και το θέατρο, ωστόσο με βαθιά κριτική ματιά και ρηξικέλευθη οξυδέρκεια. Για μας τους εικοσάχρονους της δεκαετίας του 1980, που οραματιζόμασταν και επίσης διαβάζαμε απαραιτήτως και Νίτσε και Ντοστογιέφσκι, ο Καμύ -είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1960- ήταν ο οικείος, ο μύχιος συνομιλητής μας, ο άνθρωπός μας, ο μεγάλος μας αδελφός. [...] (Από την έκδοση)