Το ζήτημα της μετάβασης των μαθητών από τη μία εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη, και ειδικότερα στο πλαίσιο της υποχρεωτικής φοίτησης, βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο της παιδαγωγικής συζήτησης, καθώς τα πορίσματα των σχετικών ερευνών, ελληνικών και διεθνών, αποκαλύπτουν την ύπαρξη τόσο θετικών προκλήσεων όσο και σημαντικών δυσχερειών στη μετέπειτα ακαδημαϊκή πορεία των μαθητών. Στο παρόν βιβλίο διερευνώνται οι απόψεις εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας (δασκάλων) και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με το εν λόγω ζήτημα της μετάβασης των μαθητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Από την έρευνα διαπιστώνεται πως η αυτοαντίληψη του επαγγελματικού ρόλου δασκάλων και καθηγητών διαφοροποιείται σε μεγάλο βαθμό και σχετίζεται με τις δυσχέρειες ή και τα προβλήματα της μετάβασης των μαθητών από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Αναφορικά με το πού θα όφειλαν να στοχεύουν οι δυνητικές πρωτοβουλίες για ομαλή μετάβαση, οι καθηγητές
δηλώνουν ότι η στόχευση πρέπει να είναι στην επίτευξη συνεργασίας μεταξύ οικογένειας και σχολείου (γυμνασίου), ενώ οι δάσκαλοι στη συνεργασία ανάμεσα στο δημοτικό και στο γυμνάσιο. Τέλος, διαπιστώνεται πως οι δάσκαλοι συμφωνούν σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι οι καθηγητές με την άποψη ότι η θεσμική ασυνέχεια μεταξύ των δύο επάλληλων υποχρεωτικών
βαθμίδων εκπαίδευσης αποτελεί κύριο παράγοντα πρόκλησης δυσκολιών ή και προβλημάτων μετάβασης.
Ο