Η μελέτη αυτή αποτελεί μία συνολική εξέταση των ομηρικών οπτικών αντιλήψεων και της λειτουργίας της όρασης στην Ἰλιάδα, με έμφαση στις διάφορες μορφές τις οποίες προσλαμβάνει το φως στο συγκεκριμένο έπος στο πλαίσιο φυσικών φαινομένων, τυπικών σκηνών, παρομοιώσεων, κ.ά. Το κοσμικό στοιχείο του φωτός, το οποίο εισάγεται ως μία άλλη προοπτική εξέτασης της επικής δράσης, προσδίδει ξεχωριστή αξία στους ομηρικούς θεούς και ήρωες, και στον ποιητή-αφηγητή τη δυνατότητα να αναδείξει και να εστιάσει σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Η περιγραφή εικόνων με κυρίαρχο στοιχείο το φως εξυψώνει την ηρωϊκή φύση και λειτουργεί επίσης σε συμβολικό επίπεδο, παρουσιάζοντας συγχρόνως μία ευαίσθητη και εκλεπτυσμένη όψη της επικής ποίησης, η οποία αποδίδεται στην ίδια τη συμβολή του ποιητή  της Ἰλιάδας στη μορφή που αυτή μάς παραδόθηκε. Ο Όμηρος φαίνεται να υπηρετεί μία ποίηση του βλέμματος και του φωτός, επιτυγχάνει δε να μεταφέρει μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα «συνομιλία του φωτός» με τον κόσμο του συγκεκριμένου έπους.

Το βιβλίο αυτό συμβάλλει σε μία πληρέστερη γνώση της οργάνωσης της ομηρικής εικονοποιΐας γενικότερα, καθώς και στην ενδυνάμωση της άποψης ότι το έπος της Ἰλιάδας διέπεται από συνοχή στη δομή, τα θέματα και τις εικόνες του.