. . . παράτησα στη μέση τον Μαριγκέλα, σηκώθηκα, ξυρίστηκα, ντύθηκα, ζώστηκα την μπερέτα στη μασχάλη και βγήκα. Η γραμμή ήταν: οι παράνομοι πάντα οπλισμένοι, κι ας έτρεμε η καρδιά πίσω από το πορτοφόλι. Η εξοικείωση με τ’ όπλο θέλει πολλές γενιές αίμα. Προχώρησα με τα πόδια, έστριψα κανά δυο δρομάκια που μπορούσες να ελέγξεις αν σ` ακολουθούσε κανείς. Βγήκα στην Πανόρμου. Φωτίτσες στη σκεπή οι ταμπέλες των αραγμένων ταξί. Πήγα, χτύπησα το τζάμι του πρώτου. -Ελεύθερος; Ο ταξιτζής, κόκκινη, αξύριστη μούρη, βαριεστημένα μάτια. -Έμπα. Μπήκα. -Για το σταθμό Πελοποννήσου, παρακαλώ. -Πας για κάτω απ` το αυλάκι; -Όχι, πάω μέχρι Λουτράκι. Με κοίταξε μέσα απ` τον καθρέφτη. -Μα, δεν έχει τέτοια ώρα για Λουτράκι. Δαγκώθηκα. Οι μισοί απ’ αυτούς μπορεί νάντουσαν χαφιέδες. Κάποια τέτοια φήμη κυκλοφορούσε τότε . . .

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]