Η ηλιθιότητα όσων κατάφεραν να μεγαλώσουν είναι αλφαδιά με τον Λυκαβηττό. Αν αξίζει κάτι στη ζωή, είναι να παραμείνεις παιδί. Αν μάλιστα καταφέρεις να μείνεις μωρό, και μιλάμε για άγριο βέβαια, είσαι και ο πρώτος! Η φρεσκάδα του να ανακαλύπτεις κάθε μέρα τον κόσμο, η ομορφιά του να μπορείς να χαμογελάς και σ` άγνωστους, η μαγεία της συντροφιάς της μάνας σου ή της ανάμνησής της, είναι τρεις μόνο από τις χίλιες δύο στερήσεις που σου καπελώνει η ενηλικίωση. Άσε τις κρυφές καλαμιές που μπορείς να ρίξεις στην πραγματικότητα ή τις δαγκωνιές σ` ό,τι σου τη σπάει ή τη μεγάλη ανατριχίλα μιας απευθείας κλήσης στον ίδιο τον Θεό αυτοπροσώπως!. - Πού μας πας, ρε Παππού; Εντάξει το Διεθνές Δίκαιο έχει τα χάλια του, και η επιτευχθείσα κοινωνία μπάζει. Αλλά σε προσωπικό επίπεδο η διάσωση είναι εφικτή. Τι χρειάζεται; Μια πιπίλα, φίλοι! Στις σελίδες που ακολουθούν ίσως κρύβονται μερικές!

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]