Η μακροχρόνια συγκρότηση των Κρατών-Εθνών δεν διαμόρφωσε μόνο τη στρατιωτικο-διπλωματική, την οικονομική και την πολιτισμική ιστορία της Ευρώπης. Μορφοποίησε επίσης σε μεγάλο βαθμό - και κάποιες φορές με αυταρχικό τρόπο - την εκπαίδευση και τη διδασκαλία που θα έπρεπε λογικά να διέπονται από οικουμενικά προτάγματα. Διαμέσου ειδικών προγραμμάτων ή άρρητων προτιμήσεων όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων και των πανεπιστημιακών, ευνόησαν μια `εθνική` προσέγγιση των προβλημάτων εις βάρος της συγκριτικής ανάλυσης. Το πρόβλημα ήταν βέβαια εντονότερο στα μεγάλα ευρωπαϊκά έθνη βασική μέριμνα των οποίων ήταν η εξαγωγή των μοντέλων τους και λιγότερο η κατανόηση της κατάστασης των γειτόνων τους. Ωστόσο, ακόμα και στις μικρότερες χώρες που δεν είχαν μεσσιανικές προθέσεις, η συγκριτική διάσταση της παρεχόμενης διδασκαλίας παρέμεινε σε δεύτερη μοίρα. Η ευρωπαϊκή ενσωμάτωση και, γενικότερα, η παγκοσμιοποίηση των προβλημάτων κατέστησαν αρχαϊκή την αντίληψη αυτή και ανέδειξαν τον παραλογισμό και την αναποτελεσματικότητά της. Σιγά σιγά ο όρος `πανεπιστήμιο` ξαναπαίρνει την αρχική του σημασία (σ.τ.μ. universite από τη λατινική λέξη universus που σημαίνει ολότητα, σύνολο). Στην εξέλιξη αυτή που βρίσκεται ακόμα στην αρχή συμβάλλει, μεταξύ άλλων, και η συγκριτική ανάλυση της πολιτικής. (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]