(. . .) Δεν θα πέσουμε στην παγίδα να χαρακτηρίσουμε ορθές ή λάθος τις επιλογές τακτικής της χώρας μας έναντι της Τουρκίας, με κριτήριο τη διαχείριση της «ευρωπαϊκής προοπτικής» της γείτονος. Δεν μας ενδιαφέρει αν πήραμε επαρκή ή όχι ανταλλάγματα. Δεν μας νοιάζει αν θα μπορούσαμε να επιτύχουμε περισσότερα ή λιγότερα. Το πρόβλημα έγκειται σε αυτή καθ` εαυτή την καθυπόταξη των ευρωπαϊκών επιλογών της χώρας μας στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών διαφορών. (. . .) Οι θέσεις αυτές, καθώς και το είδος του προτεινόμενου ελληνικού στρατεύματος και η μεθοδολογία δημιουργίας και δράσης του, είναι ακριβώς το αντικείμενο που θα εξεταστεί στις σελίδες αυτής της μελέτης. Στο πλαίσιο αυτό έχουμε θέσει ως συμβολικό χρονικό όριο, για την επίτευξη αυτού του στρατηγικού στόχου το έτος 2021, δηλαδή 200 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821: όταν η Ελλάδα θα είναι σε θέση να αναπτύξει μια βάση ισχύος, η οποία θα επιτρέψει στο καράβι της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να ανοίξει πανιά, να ξεφύγει από τα θολά και βρώμικα νερά του ορμίσκου των ελληνοτουρκικών σχέσεων και να αρμενίσει στις ανοιχτές θάλασσες του πραγματικού κόσμου.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]